Üzülme bazen değerinin farkına, yokluğun hissedilince varılır.
Yedi kat yabancılar yakınım oldu da, hiç vazgeçmem dediğim yakınlarım yedi kat el oldu.
Bir adam tanıdım; koca yazımı kış edip, baharı kalbimden kırk dönüm aldı.
Birine ihtiyacım olduğu anlar da; kimseyi yanımda bulamadığım zamanları hiç unutmuyorum. Beni yerim yurdum yokmuş gibi hissettiren herkese kırgınım.
Değer vaktinde bilinmeli, Mezarlar ne anlar çiçekten.
Neşemi kaybetmedim ama gözlerim çok sık doluyor.
Okadar doldum ki artık kendi içime bile sığmıyorum, Hıçkıra hıçkıra ağlasam düzelecek gibiyim ama ağlayacak da canım kalmamış ki.
Ölene kadar cevabını bilmediğim bir soru var içimde; herşeyi tek başına yapmak beni büyüttü mü? Yoksa içerimde büyümeyen yaralı bir çocuk mu bıraktı?
Ardımda ordu varmış gibi yürememin sebebi; kimsenin olmadıüını bilmemdir. İnsan en güçlü yürüyüşünü insanın ardında kimsenin olmadığını bildiği gün görür.
Oysa bir parça mutluluktu tüm telaşım, onada yapanmayan yaralar açıldı usta.
Hz ali’ye sormuşlar gökten daha ağır olan şey nedir?
Dürüst bir insana iftira atmak.
Zemheri ayazından daha soğuk olan şey nedir?
Namerde muhtaç olmak.
Zehirden daha acı olan şey nedir?
Sabretmek.
Her hal geçicidir üzülme.
